^{این مرقومه بنا بود سرمقاله فانوس ۱۹ بشود:}

^{به نام خداوند مهربان}

^{بانوي آب ها}

^{امتداد انگشت اشاره ام را كه بگيري و صاف بروي بالا، مي رسي به همانجا كه مي گويم. می رسي به آسمان ها؛ به مطلع نور.}

^{و خورشيد را مي بيني كه دودل تابيدن است و مدتي مي شود كه اين پا و آن پا مي كند. تو گويي هنوز خبردار نشده است! حالا ديگر وقتش رسيده كه خود را بنماياند و ظلمات ارض را از نورش بشكافد. اما با نگاه نگرانش از ابر مي پرسد: مگر مي شود امروز او خواب مانده باشد؟}

^{اينجا،  اما تو مي داني دستان سپيدار بسته است و طاقت شقايق ها طاق شده.}

^{اينجا، آسمان غمگين است و گل سرخ خيلي وقت است كه منتظر زمستان است.}

^{و ابر ها بر خلاف هر روز، در جواب آفتاب صحبتشان را با گريه آغاز مي كنند: آري چشمان فاطمه براي هميشه بسته است.}

^{فغان تا عالم لاهوت مي رفت    به روي شانه ها تابوت مي رفت}

^{خزان با لاله حيدر چه كرده؟        شرر با برگ نيلوفر چه كرده؟}

^{و اكنون، هنگامه ي غروبت، با قلبي غم زده آمديم تا به گوش جهانيان برسانيم، بانوي آب ها غريبانه رخت بربست.}

^{تقديم به بيكران مهر و عطوفت،}

^{روح كعبه،}

       ^{المهدي (عج).}